يا صحبت خلق ؛ پس سزاوار است آنكه نبينى از براى خود حقّى در عبادت از آنچه وعده كرده است تو را خداى تعالى بر آن عبادت . زيرا كه عبد مستحقّ نمىشود بر عمل اجرى را ؛ و همچنين در صحبت عباد او نبينى از نفس خود بر ايشان حقّى در خدمت ايشان ، و ببينى حقوق ايشان را بر خود . و همچنين نزول كنى از « رسم خود در مشاهده » يعنى نظر نكنى به سوى نفس خود - پس به درستى كه او رسم است - بلكه بگذار او را كه فانى كند او را حق‌ّتعالى به تجلّى نزد مشاهده ؛ و اين فنا هرچند كه نيست به فعل عبد ، ليكن او تعبير كرد به نزول از نفس او و هرچه تابع نفس است از التفات به سوى بقيّه و اعتبار انّيت و اثنينيت تا خالص و پاك گرداند او را خداى تعالى از آن .